Λογοκλοπή

‘Μα τι κακό κι ετούτο που με βρήκε
Το πιο γυαλιστερό μου ποίημα
Εκείνο που είναι καλύτερό τους
Να φοβούμαι να το δημοσιεύσω
Μη και μου το κλέψουνε
Μήπως και καταπατηθεί
Το έργο μου το ανώτερο’

Παράκληση σε ‘σένα
Φίλε λογοκλέφτη
Κάποιοι άνθρωποι
Αξιόλογοι καλλιτέχνες
Ζουν από την τέχνη τους
Όπως οφείλουν
Καθώς αυτό είναι το πολύτιμο
Που έχουν έρθει στον κόσμο τούτο να προσφέρουν
Το φως και η σοφία τους
Και αυτό είναι πέρα για πέρα ιερό
Οφείλεις να τους σεβαστείς και να τους στηρίξεις
Να ενισχύσεις την κοινωνική τους προσφορά
Καθώς εκείνοι μοιράζονται απλόχερα
Το σπάνιο πνεύμα τους
Κι αμέτρητα χρόνια άβολης σκέψης
Με εμάς που ζούμε ακόμα στο κουκούλι

Κι αν θες οπωσδήποτε να κλέψεις κάτι
Πάρε την ιδέα
Όχι τις ακριβείς λέξεις
Βλέπεις πως οι περισσότεροι
Δημοσιεύουμε κομμάτια του νου μας
Όχι για τη δόξα
Μα γιατί οι σκέψεις που μοιράζονται
Οι σκέψεις που εμπνέουν
Είναι οι μόνες που έχουν νόημα ύπαρξης

Βλέπεις φίλε λογοκλέφτη
Σαν μοιραστείς κάτι που δεν είναι δικό σου
Υποκρινόμενος πως είναι
Η τέχνη παύει να είναι τέχνη
Εξευτελίζεται κι αδικείται
Καθώς διεκδικείται και αντιμετωπίζεται ως τρόπαιο
Η τέχνη πρέπει να μοιράζεται
Να ξεχύνεται απ’ ευθείας από την πηγή από την οποία αναβλύζει
Γιατί μόνον τότε ειν’ ολόκληρη
Και φέρει τη συνέχεια που της αρμόζει

Γι’ αυτό εμπνεύσου από την ατόφια τέχνη
Και δώσε πίσω το δικό σου λιθαράκι
Τον οβολό ή την κοτρόνα που
Στη δική σου ψυχούλα θα προκύψει
Καθώς δεν υπάρχει
Πιο όμορφο πράγμα
Στην τέχνη της ποίησης
Από το μια σκέψη που ενέπνευσε
Και οδήγησε σε επόμενες

[Αν]αγκαλιές

Σ’ έχω ανάγκη σου λέω
Δε με νοιάζει αν το πιστεύεις
Πως σαν στο νου μου σ’ αγκαλιάζω
Σαν lego ταιριάζουν τα κορμιά μας
Σαν κομμάτια
Που φτιάχτηκαν για να σμίγουν
Εσύ κίτρινος σαν τον ήλιο
Εγώ μπλε σαν τη θάλασσα
Και οι δυο μαζί
Αγκαλιασμένοι
Περιφερόμαστε παράνομα
Στις άδειες πλατείες
Ενωμένοι
Σαν καλοκαίρι

Λεμφαδένες

Ήταν μαγικό αυτό που συνέβαινε
Σε ‘κείνη τη λάσπη
Στην ηρεμία του Βλάχου
Με λίγο ουίσκι
Γιατί δεν είναι καλά τα πράγματα
Χαζή δεν είμαι
Υπάρχει πρόβλημα
Ο γιατρός γράφει
Αμφιλεγόμενο
Δεν ξέρουμε
Η χειρότερη περίπτωση δεν είναι η χείριστη
Λεμφαδένες
Ερεθισμένοι
Το ξέρουμε
Είναι λογικό
Αντίδραση
Πρήζεσαι
Παρακολούθηση
Επανεκτίμηση σε δύο μήνες
Αρχικό σχέδιο
Δεν καταλαβαίνω

RêveΓιον

Σαν όνειρο
Γιορτή νέας χρονιάς
Ελπιδοφόρας εσοδείας
Εκείνο το αγόρι
Με τα καστανά μάτια
Μετρούσε τις λέξεις
Τις αποστάσεις ενίοτε
Που διαχώριζαν
Το φαντασιακό από τη λογική
Την ύλη από το πνεύμα
Την ενδιάμεση σκιά
Δυο πόλων
Σχεδόν φλεγόμενων

Έννοιες

Ο υλιστής
Δεν πρέπει ποτέ του
Να αντιτίθεται στην ύλη
Στο αντικειμενικό αντικείμενο
Κι ίσως το παραπάνω
Να μη βγάζει νόημα
Ίσως να μη χρειάζεται
Να υπάρχει
Νόημα στα πάντα
Οι λέξεις
Είναι ακριβές σαν ειπώνονται
Και φθηναίνουν
Σαν χάνουν την ακρίβειά τους
Όμως
Είναι κάποιες φορές
Που δεν μπορεί
Να ικανοποιηθεί το αίτημα
Κι ας είναι όλα
Έτοιμα

Έρωτας (μέρος γ)

Γυάλιζαν τα ματάκια σου
Με πήγαιναν πίσω
Σ’ εκείνους τους γυάλινους βόλους
Που σημάδεψαν
Το μεγαλύτερο μέρος
Των παιδικών μου χρόνων
Το πρόσωπό σου σκοτεινό
Σκιερά σκεπτικό
Στο χαμηλό φωτισμό μιας οθόνης
Που ρούφαγε το φως μας
Μάτια μου
Σαν ξενυχτούσαμε
Κι έκλαιγαν τα κορμιά μας
Μα οι ψυχές μας
Πετούσαν

Γάτες (μέρος β)

Σου γράφει η γάτα μου
Σε ρωτάει αν την αγαπάς
Θέλει την προσοχή σου λέει
Προσπαθεί να σου πληκτρολογήσει
Το γουργουρητό της
Μα πως γράφεται άραγε
Μια ψυχούλα με νύχια;
Πως αποτυπώνεται
Μέσα από το χάος των πλήκτρων
Το συναίσθημα εκείνο
Που χωράει
Σε τρία μόλις κιλά σάρκα
Και γούνα λευκή;

Λευκή
Σαν το όνειρο του ξημερώματος
Και την προσδοκία της επαφής

Τζόγος

Ένα σκληρό φεγγάρι
Μια άρρωστη λεμονιά
Αστικό τοπίο
Αποτέλεσμα μιας άρρωστης παρατήρησης
Επιλεκτικής προβολής
Ενός κοντόφθαλμου υπόβαθρου
Το οποίο κανείς δεν φταίει που κουβαλάει
Τζόγος η τράπουλα της ζωής
Που κανείς μας δεν ξέρει
Τι χέρι θα του μοιράσει
Ούτε τι χαρτί θα πέσει
Στην πορεία της μονόδρομης
Ευθείας αποκάλυψης
Ανατρέποντας κάθε κεκτημένη
Πλασματική σταθερά
Στην πράσινη τσόχα
Της καθημερινότητας

Έρωτας (μέρος β)

Μας θέλω
Απελπισμένα γυμνούς
Στο νου μου
Θα γλείφω την καρδιά σου
Μέχρι να λιώσει
Σαν τα χιόνια
Του βαθύ χειμώνα
Θα βάλω και σιρόπι
Να γίνεις το παγωτό μου
Μέχρι να μουδιάσει το στόμα μου
Η γλώσσα και τα δόντια
Να μην τα νιώθω
Σαν θα σε δαγκώνω
Μερικές φορές
Σπανιότερα από θυμό
Κυρίως από λαγνεία

Διάνυσμα

Ιστορικές στιγμές διανύουμε
Το θάνατο της ανθρώπινης επαφής
Το σύγχρονο μόρφωμα
Της βιοπολιτικής πάλης
Κοινή μήτρα του προβλήματος
Η καταπίεση
Η τέχνη γίνεται λίγη
Απελπισμένη
Προσπαθεί κάτι να παράξει
Μα παραμένει αμέτοχη
Στην περιπλάνηση
Της ανθρώπινης ύπαρξης στο χρόνο
Γινόμαστε μάρτυρες του εξευτελισμού μας
Καταναλωτές τρέλας
Η ψυχραιμία σώνεται
Πλησιάζει η στιγμή
Κατάρρευσης πάσης διαχείρισης
Φυσικής και πνευματικής
Ιστορικά δεν υφίσταται τυχαιότητα
Μόνο κατευθυνόμενες ενέργειες
Εγκληματική τροπή
Κατά της ανθρωπότητας
Το μήνυμα ένα
Καθώς εισερχόμαστε ραγδαία
Στην τροχιά ενός μονόδρομου
Που οδηγεί σε ένα αδιέξοδο
Μια αντίστροφη μέτρηση
Για όποιον αντέξει
Και όποιον προσαρμοστεί έγκαιρα
Στην εξαθλίωση της εναπομείνασας ζωής
Αίμα νερό να χύνεται
Να ρέει άφθονο
Με μοναδικό έπαθλο
Να γλείψουμε λίγο ακόμα
Από το ξεραμένο στην άσφαλτο
Πιώμα της υπόσχεσης
Μιας διαβίωσης απαξιωμένης
Γυμνής και ευτελισμένης
Αποτέλεσμα σαθρό
Που μόνο ολοκληρωμένο
Δεν χαρακτηρίζεται

Φτιάξε site στο WordPress.com
Ξεκινήστε