Όρια

Οργή ρέει στις φλέβεςΔεν μπορείτε να με αγγίξετεΔε χρειάζεταιΑυτάρκης ξεσκίζω τις σάρκες μουΜέχρι το μεδούλιΜόνος φροντίζω για την καταστροφή μουΔε θυμώνω μαζί σαςΕίστε απλά ένας άψυχος καθρέπτης της ασκήμιας μουΜαζί μου θυμώνω που σας κοιτώΚαι μόνον την τρομακτική μου όψη εντοπίζωΔεν είστε εσείς αποκρουστικοίΔεν είναι οι ψυχές σας μαύρεςΔεν είν’ τα μάτια σας γεμάτα ΜεΣυνεχίστε να διαβάζετε «Όρια».

Παραλήρημα

Περνάει ο καιρός.Απομακρύνομαι από μνήμες, πλησιάζω νέες κι ενδιάμεσα διανύω ανάσες μετρημένες σ’ έναν κύκλο που μοιάζει με σπείρα.Και να σου πω τι συλλογιέμαι. Έχουμε ελαχιστοποιηθεί.Στέκουμε αποκομμένοι από την ύπαρξή μας κι από κάθε πλαίσιο αυτεπίγνωσης.Μοναδικές ρίζες μας κάτι σαθρά κοινωνικά δεσμά που διαρκώς ορίζουν, επιτάσσουν.Τρέχουμε πίσω από τα ‘γιατί’ δίχως να ρωτήσουμε πρώτα ταΣυνεχίστε να διαβάζετε «Παραλήρημα».

Πομπός

Είμαι ένας πομπόςΠου εκπέμπει τα λόγια σουΤα συναισθήματαΤις ανασφάλειεςΤους φόβους σου Δεν είμαι παρά ένας πομπόςΦτιαγμένος από πλαστικόΚαι φθηνά δέρματαΕκπνέω το χνώτο σουΣπρώχνω τα όργανά σουΚαι σε ξεβολεύωΕίμαι ενοχλητικός κι αχρείαστοςΚαθώς δυσκολεύω τακτικάΤην ατσαλάκωτη σου καθημερινότητα Είμαι ένας πομπόςΓένους θηλυκούΑγνώστου προελεύσεωςΤο όνομά μουΣυνείδηση

Θάψτε με

Θάψτε μεΚαλύψτε μεΜε τύρφη και χώμαΚρύψτε μεΜέσα σε λευκάΚαι κόκκινα τριαντάφυλλαΣκορπίστε μεΣτις μνήμες και τα λόγια σαςΠνίξτε μεΣε δεξαμενές γεμάτες δάκρυαΝτύστε μεΜε τις δαντέλες και το μετάξι σας Θάψτε μεΕμένα μόνο σκοτάδιΒλέπουν πια τα μάτια μουΜα η ψυχή μου φτερουγίζειΠετάειΠάνω από τους πολιτισμούςΤις κοινωνίες και τις διαφορές σαςΠάνω από τις άδειες ζωέςΚαι τους γεμάτους τάφουςΣυνεχίστε να διαβάζετε «Θάψτε με».

Το κορίτσι

Όπως φως της ημέρας αυξομειώνεταιΈτσι κι εκείνο το κορίτσι Την ημέρα αισθάνεται δυνατόΜε τις πρώτες αχτίδες του ήλιου σηκώνεται και βγαίνει στον κήποΠαρακολουθεί με ζήλο τις πεταλούδεςΠιάνει το ουκουλέλε της και τραγουδάειΜιλάει στα δέντραΚάμει τα λουλούδια στεφάνιΚαι μαθαίνει στο γάτο της νέες λέξεις Μα σαν ο ήλιος αναβάλλει την παρουσία τουΤο κορίτσι λυπάταιΓυρίζει πίσω στοΣυνεχίστε να διαβάζετε «Το κορίτσι».

Αυξομειώσεις και συστολοδιαστολές

Ταξίδι όγκωνΜέτρων και σταθμώνΑμφιταλαντεύομαιΜεταξύ φόβου και αγάπηςΣχεδόν σε ωριαία βάσηΚαι ναιΗ πνευματική άσκηση επιβάλλεταιΜα κάποιες φορέςΣτα ψηλά τα άλματα[Όπως συχνά συμβαίνειΣε αλόγιστες υπερβολές]ΤραυματίζονταιΟι τρυφεροίΚαι εύθραυστοι ιστοίΚι έπειτα γλυκάΣτο ματωμένο νουΠροστίθεται η ηρεμίαΓια να μάθουμεΠως ο χρόνος μετατρέπεταιΣε αόριστη έννοιαΌταν στρέφουμε τη σκέψηΣτη στιγμή ή τηνΠραγματικότητα που ζούμε

Ανασκόπηση

Έκαμα μιαν ανασκόπησηΦορώντας υπερμετρωπικά γυαλιάΔίχως η βιολογική μου υπόστασηΜε κείνα να συνάδει Έκαμα μιαν ανασκόπησηΠιο ρηχή κι από τιςΓεμάτες λάσπη λακκούβεςΤης κακότεχνης ασφάλτου Ξήλωσα επιφάνειες, υφές, ουλέςΚαι τίποτα δεν βρήκαΜόνο κάτι ξεραμένες κόκκινες κηλίδεςΣτα πλακάκια της κουζίνας Έκαμα μιαν ανασκόπησηΣτον χρόνο που όσο ρέειΤόσο πιο στάσιμος κι ανούσιοςΜοιάζει στα μάτια μου να είναι Πνευματική ενηλικίωσηΜίαΣυνεχίστε να διαβάζετε «Ανασκόπηση».

Θέα από την ταράτσα

Εσύ αέρας αγκαλιάΚι εγώ πέφτωΣαν πούπουλοΠου προτού προσγειωθεί στο άγνωστοΚι ενδεχομένως υποταχθείΣτην ανελέητη άσφαλτοΧορεύει κατευθυνόμενοΑπό το απαλό αεράκιΚαι καθώς δίνειΤο τελεστικό του ρεσιτάλΣε ακαθόριστο φριστάιλΓίνεται έναΜε την ύλη της ατμόσφαιρας Αφήνομαι στα χέρια σουΠήγαινε με όπου λαχταράςΓνωρίζω πως θα μου αρέσειΕπειδή επέλεξες εσύΕσύ το πωςΤο πουΤο γιατίΚαι σου έχω πλέονΧτισμένη στιβαράΣχεδόν τυφλήΕμπιστοσύνη

Δάκτυλα

Δάκτυλα ταυτότητεςΣε πληκτρολόγιαΗλεκτρικές συσκευέςΧειρονομίεςΧειραψίεςΑγγίγματαΠου έχουν κοινή βάσηΜα διαχωρισμένα λειτουργούνΜέχρι με εξαιρετική ευκολίαΗ αυτοδιάθεση ενόςΝα καταφέρειΤα υπόλοιπα μέλη να ελέγξειΜόνο ο αντίχειραςΑρνείται να υποταχθείΚαθώς στέκει Σχεδόν μονάχος τουΑπέναντι από τη βάσηΣταθερός παρατηρητής

Τα σκυλιά της ταβέρνας

Τα σκυλιά της ταβέρναςΦαντάσματα σ’ έναν έρημο τόποΣκιές της επιβίωσηςΖωντανοί μάρτυρεςΑμφίβολου αστικού τοπίουΛίαν αφιλόξενουΠρος κάθε μη αυτόνομο ονΨυχές ασήμαντεςΚατώτεροι ταξιδευτέςΣτο πελώριο μάτι πουΚαρφωμένο στο απέραντο γαλάζιοΜας κοιτάΘα έλεγε κανείς πωςΌλο κείνο το μπλε με το λευκόΕίναι χρώματα μιας ίριδαςΠου ο νους και το φτωχό μας βλέμμαΑδυνατούν να συλλάβουνΚαι κάποιοι την αποκαλούν Θεό

Φτιάξε site στο WordPress.com
Ξεκινήστε